Galeria Sztuki Współczesnej – Opole

Galeria Sztuki Współczesnej – Opole

Opole
Autor:Renata Majchrzak
Współpraca:Kuba Narloch, Łukasz Pol-Jelonek, Marcin Rafał Perka

Kalendarium: 11.2010

Główną ideą projektu było połączenie starego budynku z nowoprojektowanym w taki sposób aby tworzyły one spójną całość. W tym celu podzielono prostopadłościan na mniejsze części, z czego jedna z nowoutworzonych brył zawisła nad budynkiem istniejącym, co spowodowało, że ów budynek możemy odczytywać jako jedną z tych mniejszych brył. Aby zwiększyć wrażenie spójności pomiędzy bryłami, całość została spięta przez przeszklony prostopadłościan.

Głównym założeniem projektowym było takie ukształtowanie terenu oraz bryły budynku, aby powstałe wnętrze pomiędzy galerią a teatrem współtworzyło jedną całość, a zarazem nie zamykało optycznie „wąskiej” przestrzeni pomiędzy tymi obiektami. W tym celu parter nowoprojektowanej galerii jest stworzony przez całkowicie otwartą przestrzeń, dzięki czemu ludzie korzystający z atrium nie będą czuli się w nim wizolowani. Projektowany układ ortogonalny galerii narzucił nam pomysł zagospodarowania kształtu wnętrza atrium. Aby nie powielać już tego układu, wprowadzono miękkie, delikatne krawędzie tworzące główny ciąg pieszy wraz z placykami oraz miejscami do siedzenia i wolnymi miejscami do ekspozycji plenerowej.

Kolejnym założeniem bryły, pomijając ideę, jest stworzenie prostej, ortogonalnej formy, która nie będzie konkurowała z dynamiczną dominantą teatru. Nie będzie wprowadzać chaosu w otoczeniu, ale mimo wszystko będzie tworzyć formę sztuki samej w sobie. Projektowany budynek składa się z czterech prostopadłościanów „lewitujących” nad ziemią, otoczonych przeszkloną kostką. W jednej części zlokalizowane są bryły podparte na „tańczących” słupach, natomiast w drugiej części podwieszone są kładki komunikacyjne łączące każdą z brył z klatkami ewakuacyjnymi oraz dźwigami osobowymi i towarowo – osobowymi. Klatki ewakuacyjne oraz dźwigi zlokalizowane są na zewnątrz budynku tak aby nie zakłócały porządku funkcjonalnemu oraz wizualnemu wnętrza.

Teatr Lalki i Aktora – Opole

Teatr Lalki i Aktora – Opole

Opole
Autor: Renata Majchrzak
Współpraca: Iwona Zielińska, Barbara Trojanowska, OMI Mirosław Kaczyński

Przystępując do opracowania naszej koncepcji zaczęliśmy zastanawiać się nad wrażeniami, jakie wywołuje w nas sztuka z udziałem tak charakterystycznych elementów plastycznych i surrealistycznych, jakimi są Lalki. Teatr Lalki i Aktora to miejsce magii, gdzie świat wyobraźni tworzony przez lalkę i aktora kreuje przekaz oraz odbiór sztuki, zależny od wrażliwości pojedynczego widza. Twórczość sceniczna, dzięki szeroko zakrojonej działalności, wnika w rzeczywistość miasta, prezentując uliczne przedstawienia teatralne, podkreślając swoją obecność w przestrzeni miasta. Ta magia stała się dla nas mottem przewodnim naszego projektu. Naszym celem nie było stworzenie obudowy dominującej charakteru obiektu lecz ukształtowanie środowiska budującego wzajemne relacje świata wyobraźni i otoczenia – widza. Treścią nie jest tutaj wyraźnie określony podział funkcjonalny, miejsce, ale ich wzajemne oddziaływania, przenikania. Celowym jest brak wyraźnie zdefiniowanego elementu dominującego, podkreślającego charakter obiektu lub definiującego możliwości technologiczne.

Wnętrze obiektu jest otwarte na otoczenie, zaprasza przechodniów, pokazuje różne działalności teatru. Zabudowę ulicy tworzy wyznaczona historyczną linią, zwarta, kwartałowa zabudowa w większości datowana na przełom XIX i XX wieku. Projektowana rozbudowa budynku Teatru stara się uzupełniać istniejącą zabudowę, jednocześnie nie stanowiąc gotowego jednoznacznego rozwiązania, stawia pytania i jest pretekstem do dyskusji w zakresie warstwy urbanistycznej projektowanej zabudowy. Podstawowe założenia kształtowania ładu przestrzennego: obowiązująca linia zabudowy, wysokość budynku kształtować będą warstwę urbanistyczną, jednakże bez wprowadzenia koniecznych korekt w ich zakresie zdeterminują zabudowę, której cechą będzie „niedoskalowanie” do otaczającej istniejącej zabudowy. Silnym sygnałem oddziałującym jest kształtowanie zabudowy zwartej zarówno w tkance „budowlanej” jak i komunikacyjnej. Zwarta zabudowa zgodna z wnioskowaną obowiązującą linią zabudowy oraz wysokością wprowadza poważne niedomagania w kontekście przyległych kamienic oraz ograniczenia komunikacyjne, dlatego projekt preferuje ruch pieszy oraz korzystanie głównie ze środków komunikacji publicznej pozostawiając do dyskusji niedomagania kubaturowe projektowanej rozbudowy (wysokość budynku).

Projekt uwzględnia lokalizację czasowego miejsca postojowego dla autokarów w pasie drogowym bezpośrednio przy wejściu głównym do budynku. Istniejący zjazd z ulicy Kośnego na teren działki wykorzystano jako dojście do Małej Sceny oraz do obsługi technicznej projektowanego budynku i dostaw. Scena główna odsługiwana jest podnośnikiem nożycowym od strony wschodniej przez wrota znajdujące się w jej tylniej ścianie.

Wewnętrzne składniki programu funkcjonalnego zaprojektowane zostały przy założeniu ich wzajemnych relacji i powiązań wzrokowych. W programie określono wyraźnie potrzeby funkcjonalne, projekt przyporządkował im kubaturę, parametry, oświetlenie zewnętrzne a następnie w najlepszy możliwy sposób dopasował, nie ograniczając wzajemnie stworzył konieczne uzupełnienie głównej funkcji budynku – Dużej Sceny. Stworzenie wejścia głównego z silnym znakiem wizualnym zaakcentowanym wycofaniem całkowicie przeszklonej ściany frontowej wejściowej jest propozycją stworzenia przestrzeni publicznej przenikającej do części publicznej komunikacji wewnętrznej w budynku, w której ruch nie jest wyraźnie ukierunkowany. Wejście główne prowadzi na hol wejściowy, którego zadaniem jest połączenie funkcjonalne i wzrokowe poszczególnych części budynku, będąc jednocześnie przestrzenią prezentacji, spotkań i nieformalnych zdarzeń. Jest to jedyny jasno określony, czytelny element minimalistycznej bryły obiektu. Pozostała fasada zaprojektowana została w sposób zdeterminowany podstawowym założeniem projektu – zasygnalizowaniem działalności teatru, ukrytej za półprzeźroczystą fasadą, grą światła i cieni wydobywających się z wewnątrz.