MAJCHRZAK PRACOWNIA PROJEKTOWA
facebook picasa pinterest
facebook instagram pinterest

Teatr Lalki i Aktora – Opole

Teatr Lalki i Aktora – Opole

Opole
Autor: Renata Majchrzak
Współpraca: Iwona Zielińska, Barbara Trojanowska, OMI Mirosław Kaczyński

Przystępując do opracowania naszej koncepcji zaczęliśmy zastanawiać się nad wrażeniami, jakie wywołuje w nas sztuka z udziałem tak charakterystycznych elementów plastycznych i surrealistycznych, jakimi są Lalki. Teatr Lalki i Aktora to miejsce magii, gdzie świat wyobraźni tworzony przez lalkę i aktora kreuje przekaz oraz odbiór sztuki, zależny od wrażliwości pojedynczego widza. Twórczość sceniczna, dzięki szeroko zakrojonej działalności, wnika w rzeczywistość miasta, prezentując uliczne przedstawienia teatralne, podkreślając swoją obecność w przestrzeni miasta. Ta magia stała się dla nas mottem przewodnim naszego projektu. Naszym celem nie było stworzenie obudowy dominującej charakteru obiektu lecz ukształtowanie środowiska budującego wzajemne relacje świata wyobraźni i otoczenia – widza. Treścią nie jest tutaj wyraźnie określony podział funkcjonalny, miejsce, ale ich wzajemne oddziaływania, przenikania. Celowym jest brak wyraźnie zdefiniowanego elementu dominującego, podkreślającego charakter obiektu lub definiującego możliwości technologiczne.

Wnętrze obiektu jest otwarte na otoczenie, zaprasza przechodniów, pokazuje różne działalności teatru. Zabudowę ulicy tworzy wyznaczona historyczną linią, zwarta, kwartałowa zabudowa w większości datowana na przełom XIX i XX wieku. Projektowana rozbudowa budynku Teatru stara się uzupełniać istniejącą zabudowę, jednocześnie nie stanowiąc gotowego jednoznacznego rozwiązania, stawia pytania i jest pretekstem do dyskusji w zakresie warstwy urbanistycznej projektowanej zabudowy. Podstawowe założenia kształtowania ładu przestrzennego: obowiązująca linia zabudowy, wysokość budynku kształtować będą warstwę urbanistyczną, jednakże bez wprowadzenia koniecznych korekt w ich zakresie zdeterminują zabudowę, której cechą będzie „niedoskalowanie” do otaczającej istniejącej zabudowy. Silnym sygnałem oddziałującym jest kształtowanie zabudowy zwartej zarówno w tkance „budowlanej” jak i komunikacyjnej. Zwarta zabudowa zgodna z wnioskowaną obowiązującą linią zabudowy oraz wysokością wprowadza poważne niedomagania w kontekście przyległych kamienic oraz ograniczenia komunikacyjne, dlatego projekt preferuje ruch pieszy oraz korzystanie głównie ze środków komunikacji publicznej pozostawiając do dyskusji niedomagania kubaturowe projektowanej rozbudowy (wysokość budynku).

Projekt uwzględnia lokalizację czasowego miejsca postojowego dla autokarów w pasie drogowym bezpośrednio przy wejściu głównym do budynku. Istniejący zjazd z ulicy Kośnego na teren działki wykorzystano jako dojście do Małej Sceny oraz do obsługi technicznej projektowanego budynku i dostaw. Scena główna odsługiwana jest podnośnikiem nożycowym od strony wschodniej przez wrota znajdujące się w jej tylniej ścianie.

Wewnętrzne składniki programu funkcjonalnego zaprojektowane zostały przy założeniu ich wzajemnych relacji i powiązań wzrokowych. W programie określono wyraźnie potrzeby funkcjonalne, projekt przyporządkował im kubaturę, parametry, oświetlenie zewnętrzne a następnie w najlepszy możliwy sposób dopasował, nie ograniczając wzajemnie stworzył konieczne uzupełnienie głównej funkcji budynku – Dużej Sceny. Stworzenie wejścia głównego z silnym znakiem wizualnym zaakcentowanym wycofaniem całkowicie przeszklonej ściany frontowej wejściowej jest propozycją stworzenia przestrzeni publicznej przenikającej do części publicznej komunikacji wewnętrznej w budynku, w której ruch nie jest wyraźnie ukierunkowany. Wejście główne prowadzi na hol wejściowy, którego zadaniem jest połączenie funkcjonalne i wzrokowe poszczególnych części budynku, będąc jednocześnie przestrzenią prezentacji, spotkań i nieformalnych zdarzeń. Jest to jedyny jasno określony, czytelny element minimalistycznej bryły obiektu. Pozostała fasada zaprojektowana została w sposób zdeterminowany podstawowym założeniem projektu – zasygnalizowaniem działalności teatru, ukrytej za półprzeźroczystą fasadą, grą światła i cieni wydobywających się z wewnątrz.